Het is eindelijk voorbij

Door Strykeforce op zaterdag 8 november 2014 21:10 - Reacties (19)
CategorieŽn: Algemeen, Opinie, Virtual Reality, Views: 7.557

Het is 12 uur, zoals afgesproken gaat de deurbel en daar staat hij. Ik had niet verwacht dat hij hier interesse in zou hebben maar ik weet ook niet wie ik anders eigenlijk had verwacht. We groeten elkaar en ik nodig hem uit om binnen te komen, "Kom maar mee naar boven, dan kan je zien dat ie werkt" zeg ik. Ik zet de bril aan en start de demo scene, "hier, zet hem maar even op dan kan je zien dat ie naar behoren werkt". Na de werking gecontroleerd te hebben stel ik voor om de bril in te pakken zodat hij hem mee kan nemen. Uiteindelijk duurde het gehele proces 10 minuten en ben ik eindelijk verlost. M'n Oculus Rift DK2 is weg, verkocht, zelfs met een beetje winst. Naast de winst is de teleurstelling het enige wat ik er aan over zal houden.

Misschien is bovenstaande een beetje dramatisch uitgeschreven, maar om eerlijk te zijn is het ook gewoon een drama. Als enthousiaste techneut is het soms lastig om eerlijk met jezelf te zijn dat je iets echt super interessant vind maar keer op keer tijd te kort komt om er echt mee aan te slag te gaan. Naar mijn mening bestaat dat concept van "tijd tekort komen" helemaal niet, het is meestal een smoesje dat je aan jezelf geeft (myself included). Het gaat eerder om prioriteit dan tijd, want stel dat ik per dag een uur extra zou hebben dan zou ik eerder een uur langer bezig zijn met een game/tv serie/film/youtube of voor de zoveelste keer weer proberen te beslissen welke monitor ik toch wil bestellen (om vervolgens te beslissen dat ik beter even kan wachten). "Die DK2 daar doe ik dit weekend of misschien morgen wel weer iets mee, nu even niet" denk ik dan vaak.

De DK2 is voor mij dan ook een erg goed voorbeeld van prioriteiten stellen. Laat ik voorop even duidelijk maken dat er niks mis is met de bril zelf, het is een geweldig stukje techniek, virtual reality is super interessante technologie waarvan ik zeker weet dat dit over ongeveer 5 jaar voor echte doorbraken kan gaan zorgen. Mijn hart ging sneller kloppen toen ik zag dat de pre-order pagina live stond, 490 dollar later was ik ťťn van de vroege vogels die het apparaat besteld had. Ik kon een week lang niet goed slapen van de ideeen die door m'n hoofd vlogen en dan is het moment eindelijk daar, je pakt het ding uit als een kleine jongen met sinterklaas, zet hem op je hoofd en denkt; eindelijk! Hier heb ik 5 maanden op gewacht!

Een paar weken later begint het: ik start m'n PC op en het eerste wat ik doe is de Rift uit zetten om het beeldscherm te sparen. "Ik heb nu even geen zin, wil even World of Warcraft/Splintercell/Call of Duty/etc spelen". Morgen is er weer een dag; "vandaag even programmeerwerk verrichten voor dat project om m'n financiŽn zelf beter in de gaten te houden". Zo gaat het nog wel even door, af en toe zet ik het ding nog wel even op mijn hoofd of start ik de Unreal Engine nog even op om vervolgens na een uur te concluderen dat ik toch liever nog even m'n uurtjes deze avond besteed aan het spelen van een game of iets anders.

Na een paar maanden zo door te gaan begin ik mezelf te storen aan het feit dat de Rift er nog steeds ligt, de hele studeerkamer ruikt naar de geur van de bril en ik moet toch echt eerlijk tegen mezelf zijn: het is een leuk stukje technologie maar er is ten eerste weinig content om te consumeren, ten tweede is deze versie nog verre van goed (laat staan perfect), ten derde wordt ik telkens half ziek en misselijk na een half uur het ding op te hebben en ten vierde kan ik er zelf maar geen prioriteit aan geven om er iets voor te ontwikkelen.

De techneut in mij blijft roepen: "Maar het is echt geweldig dat dit ding bestaat!". De realist in mij laat ik de laatste paar weken ook eindelijk aan het woord: "verkoop het ding nou maar want je heb er de afgelopen maanden bijna niks mee gedaan en dat zal echt niet veranderen in de komende maanden". Na lang worstelen is het 12 uur op een zaterdag en de deurbel gaat...